https://honarcredit.ir/qui-wq659083635
احسان مطوري درباره آلبوم «صداها و پلها» به ايسنا گفت: اين پروژه با حضور عليرضا قرباني به عنوان خواننده اصلي و با همکاري حدود 100 موزيسين، 9 خواننده و در 20 استوديو از سراسر دنيا با ساخت 9 قطعه موسيقي به انجام رسيده است.
او درباره هدف ساخت اين آلبوم گفت: من ساکن آمريکا هستم و در اين کشور به غير از مولانا و شايد تا حد کمي حافظ و سعدي هيچ کدام از شاعران ايراني را نميشناسند. زماني که با هنرمندان اينجا معاشرت ميکردم، تنها چيزي که از ايران ميدانستند مولانا بود که البته افغانها و ترکها نيز مدعي هستند مولانا متعلق به آنها است.
مطوري اضافه کرد: در همان زمان پروژهاي را به نام «از رودکي تا منزوي» در ذهنم تعريف کردم که در نهايت به ساخت «آلبوم صداها و پلها» منجر شد. براي انجام اين پروژه، ابتدا شعراي غيرفارسي زبان هم عصر با شاعران منتخب فارسي زبان در پروژه صداها و پل ها را پيدا کردم و از نمونه تأثيرات اجتماعي جامعهاي که در آن زندگي کرده بوند، الهام گرفتم. به عنوان مثال مسائلي همانند مهاجرت، دلتنگي، از دست دادن، جنگ، شادي و غم و … را در نظر گرفتم. آنگاه نگاه دو شاعر در دو جغرافيا و فرهنگ متفاوت را برداشتم. براي مثال نگاه دو شاعر در ايران (فروغ) و آلمان (مارگوت بيکل) را درباره موضوعي مانند مهاجرت چه از جغرافيايي به جغرافياي ديگر و چه از انساني به انسان ديگر را بررسي کردم. اشعار کنار هم قرار مي گرفت و داستان جديدي خلق مي شد. حال، موسيقي بدون دريافت کوچکترين تاثير از آن فرهنگ يا اقليم خاص، مي بايست بيانگر يه صداي ملوديک جهاني باشد. تا جايي که نتوانيم اين موسيقي را به هيچ جايي از اين دنيا نسبت بدهيم و حتي نتوانيم تشخيص بدهيم اين موسيقي توسط آهنگساز ايراني ساخته شده. اما بار اصلي بر دوش خوانندگان پروژه بود. آنها بايد با ظرافتي خاص، هم در بيان احساس شخصي برگرفته از پروژه موفق مي بودند و هم پيام و رسالت پروژه را به بهترين شکل ممکن در يک گفتگو دو زبانه، بيان مي کردند.
اين هنرمند تصريح کرد: به مرور که پيش رفتم، متوجه شدم که شايد اين امر کمک کند که فرهنگ کشورم را که شامل موسيقي، هنر و هر آنچه که در ايران خلاصه ميشود، در کنار فرهنگهاي ديگر قرار دهم، به صورتي که اين فرهنگها با هم معاشرت داشته باشند.
او درباره موسيقيدانهايي که در اين پروژه حضور داشتهاند، گفت: عليرضا قرباني خواننده اصلي اين پروژه محسوب ميشود. حدود صد موسيقدان در اين پروژه کار کردند که 20 نفر آنها ايراني بودند و باقي همه غيرايراني. از جمله موسيقيدانهاي مهم اين پروژه ميتوان به بومباي جيشري اشاره کرد که نامزد جايزه اسکار بوده و در قطعه «جته ناهي ديبو» با آقاي قرباني حضور داشته است. همچنين سيليا وود اسميت از جمله ديگر موزيسين مهمي است که در اين پروژه حضور داشت و نامزد گرمي سال 2012 بوده است.
اين آهنگساز اضافه کرد: مايک بلاک برنده جايزه گرمي و نوازنده ساز ويلن سل که با گروه سيلک رود به رهبري يويوما همکاري دارد، گرک اليس نوازنده سازهاي کوبهاي، مصطفا اپيک اوقلو نوازنده باغلاما و نيتن اسکارن که برنده جايزه گرمي و نوازنده ويولا است، از ديگر موزيسينهاي مهم اين پروژه هستند. به طور کلي در اين پروژه پنج نفر برنده جايزه گرمي و پنج نفر هم نامزد جايزه گرمي و يک نفر نامزد ايزه اسکار حضور دارند.
مطوري در پايان گفت: توليد و آهنگسازي اين پروژه به عهده خودم بود و تنظيم آن را به همراه همکارم علي منتظري به انجام رساندهام. همچنين چيدمان و صدادهي ارکسترال آلبوم و اينکه چگونه به کار گرفتن موسيقي يک اقليم بتواند در اين پروژه همانند يک پل عمل کند و صفتهاي جهاني موسيقي را دارا باشد، از جمله ايده هاي مشترکي بود که با همفکري همکارانم در اين پروژه به تصوير کشيديم که ميتوانيد در اين پروژه بشنويد. اما يکي از صفات اصلي و بارز اين پروژه در همبستگي و صميميتي بود که تمامي موزيسين ها از مليت هاي مختلف اين پروژه داشتند و انگار پروژه را از آن خودشان مي دانستند و براي موفقيت پروژه از هيچ تلاشي دريغ نمي کردند. فارق از جايگاه و تعارفات مرسوم در جهان موسيقي، همه يکي شدند و صداي واحدي را براي گسترش صلح و آرامش در جهان توليد کردند.